2) Παγίδα

Ο άνθρωπος έχει μια τάση να βασανίζει τον εαυτό του. Έχει ανάγκη τα προβλήματά του, όσο έχει ανάγκη και τις ευτυχισμένες στιγμές του, γιατί χωρίς αυτά δεν αποκτά νόημα η χαρά. Όταν του λείπει κάποια βασική ανάγκη, τότε επικεντρώνει τις προσπάθειές του στην επίλυση αυτού του προβλήματος και περνάνε όλα τα υπόλοιπα σε δεύτερη μοίρα. Όταν τα επιλύσει, δημιουργούνται καινούρια: ζηλεύει τον πλησίον του, βαριέται τη ρουτίνα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και άλλα πολλά, κυρίως ψυχολογικής φύσεως. Όπως προείπα, τα προβλήματα αυτά είναι αναγκαίο κακό και είναι απολύτως φυσιολογικό να υπάρχουν στιγμές που στεναχωριέσαι. Τι γίνεται όμως όταν μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο από προβλήματα; Έναν κύκλο στον οποίο έχεις παγιδευτεί και όλες σου οι προσπάθειες να βγεις από αυτόν πέφτουν στο κενό;
Η κοινωνία σου δίνει ένα μοτίβο της ζωής που πρέπει να ακολουθήσεις, εάν θέλεις να ζήσεις σαν "φυσιολογικός" άνθρωπος. Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, πηγαίνεις στο σχολείο, κάνεις φίλους, βρίσκεις γκόμενα(ο), πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο (όχι απαραίτητα), φεύγεις από το σπίτι, βρίσκεις δουλειά, βρίσκεις σύζυγο, αγοράζεις σπίτι, κάνεις παιδιά, γερνάς ανατρέφοντάς τα (ενώ αυτά αρχίζουν το δικό τους κύκλο), περνάς χρόνο με τα εγγόνια σου, καθώς έχεις γεράσει και δεν έχεις δουλειά πια και τέλος πεθαίνεις και κάνεις μία κηδεία, όπου βρίσκονται όσοι από τους φίλους σου δεν έχουν πεθάνει και οι συγγενείς σου.
Στην πραγματικότητα, η αλήθεια έχει κάποια απόκλιση. Μπορεί στο σχολείο να είσαι ο στόχος του "νταή" του σχολείου, να είσαι αντικοινωνικό άτομο και να μην έχεις πραγματικούς φίλους, να μη βρίσκεις κοπέλα/αγόρι επειδή είσαι άσχημος και η δουλειά που βρήκες να μη σου αρέσει καθόλου, αλλά να την κάνεις επειδή είναι ο μόνος τρόπος να αυτοσυντηρηθείς. Τελικά, επειδή όσο άσχημος και να είσαι, θα βρεθεί κάποιος/α που να παντρευτείς τελικά (και αυτό όχι απαραίτητα, αλλά παίρνουμε την καλή περίπτωση) και μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου, πιστεύοντας ότι έχεις μπει στο σωστό δρόμο με το γάμο και τη δουλειά σου. Κάνεις παιδιά με το/τη σύντροφό σου, ο οποίος δε σου αρέσει στην πραγματικότητα, απλά κάπως έπρεπε να βολευτείς, και μένεις φυσικά στο σπίτι των πεθερικών σου. Τα παιδιά, βέβαια, είναι χαρά! Αλλά και μπελάς. Αναγκάζεσαι και δουλεύεις υπερωρία στη δουλειά που αντιπαθείς για να τα βγάλεις πέρα οικονομικά, ενώ τα μωρά που κλαίνε δε σε αφήνουν να ξεκουραστείς. Ούτε λόγος για σεξ βέβαια τώρα πια, τα παιδιά καταλαμβάνουν όλο τον ελεύθερο χρόνο. Τα παιδιά μεγαλώνουν, τα έξοδα αυξάνουν και αναγκάζεσαι να παίρνεις δάνεια, τα οποία μπορείς να ξεπληρώσεις μόνο παίρνοντας νέα δάνεια. Μετά επιτέλους ανακαλύπτεις ότι εσύ και ο/η σύζυγός σου δεν ταιριάζετε και χωρίζετε. Αν είσαι τυχερός (;) τα παιδιά μένουν μαζί σου. Συνεχίζεις να τυραννιέσαι και μάλιστα μόνος αφού τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν και αφήνουν το σπίτι, αλλά τελικά καταφέρνεις να κερδίσεις το δικαίωμα της σύνταξης. Παθαίνεις ένα ωραιότατο Alzheimer και ζεις σαν ένα ευτυχισμένο φυτό τα τελευταία χρόνια της ζωής σου (αν είσαι τυχερός και δεν αναγκάζεσαι στα γεράματα να τρέχεις για χημειοθεραπείες για να αντιμετωπίσεις τον καρκίνο).
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να επιθυμούν να ζήσουν τέτοια ζωή, αλλά πρακτικά πολλοί από εμάς τους προνομιούχους του δυτικού κόσμου περνούν έτσι τη ζωή τους. Σε μελλοντικό άρθρο θα συνεχίσω την ανάλυση...